نمیدونم

اووووه ببین بعد از چند وقت اومدم اینجا..کاش همه چی در حد وبلاگ باقی میموند ما آدما اصن جنبه تکنولوژی خیر سرمون عصر ازتباطات رو نداریم

همون اس و تک و حرف زدنای یواشکی بهتر بود؛بیشتر به هم محبت داشتیم ولی الان با شلوغ شدن دورو برمون با آدمای الکی خوش باعث شده ک ب یاد مهمترین افراد زندگیمون مث خانواده؛عشقمون؛بهترین رفیقمون نیوفتیم...

به یاد روزای خوبمون؛حتی روزای بدمون ک ببینیم کیا با ما بودن کیا پشت کردن بهمون هم نمیوفتیم...

چقدر آدما بی فکرن...خودمم میگما باشه چقدر ما ادما بی فکریم چقدر قدر داشته هامونو نمیدونیم و از دست دادن خیلی چیزا دیگه مارو آزار نمیده و برامون کابوس نیس...همیشه فکر میکردم رسیدن ب اینجا ینی همه..ینی اینکه دغدغه چیزی رو نداشته باشی ینی خوشبختی اصن بقیه چیزا بدبختین ولی وقتی ب اینجا رسیدم خیلی چیزا برام ثابت شده اینکه...

آدما زود عوض میشن؛ هیچ کس با هیچ کس فرق نداره فقط درجه شعور ک تعیین کننده اس کی ب کیه...اینکه خانواده ینی همه چی چقدر آرامشا توو خانواده اس و چقدر دوس داشتن شیرینه حتی یاد خیلی از آدما...

ببین میگم قدر همین لحظه هات رو بدون ک نشه حسرتت؛حسرت یبار دیدن؛یبار شنیدن اسمت از زبون کسی؛حسرت یبار اینکه جای خوده قبلیت باشی..

دیشب ب دوستم میگفتم مگه میشه کسی اشک ی نفرو دربیاره و زندگیش رو روال باشه؛بیاید اشک همو درنیاریم و اونایی هم ک اشکمون در اومده بیاید ببخشیم...اوناییم ک اشکمونو درآوردید باشه شمام ببخشید ک باعث شدیم اشکمون در بیاد..

ی چیز دیگه اینکه همیشه حواسمون ب قولامون ب حرفامون باشه اینکه شرایط و تغییرات خودتونو و تغییرات هورمونیتون ب خودتون ربط داره ن به وعده هایی ک ب کسی میدید ...

آدما عادت میکنن ب زندگی کردن اوکی ولی چی میشه ک یکی خودشو از با تو بودن محروم میکنه و البته شایدم خودشو از با تو بودن راحت میکنه و حواسش نیس ک میدونی حواست هست بهش..

حواسمون ب زندگیمون باشه..ب کسایی ک اطرافمونن ن کسایی ک اطرافشونیم..

حواسمون باشه کیا کجا با ما بودن و الا با کیا کجا نیسیم..

قدر لحظه هارو بدونیم و ب راحتی از همه چی نگذریم بجنگیم برا خوبیا برا دلخوشی هایی ک داشتیم ب شرطی ک اطرافیانمون هم ی قدمی بردارن ب جا کوه شدن پشتمون کوه نشن جلومون...

یا حق